Centrale Raad van Beroep, 18-12-2025, ECLI:NL:CRVB:2025:1879, 24/808 WIA

Betrokkene heeft tot en met 31 oktober 2018 gewerkt bij de [naam bank] . Deze dienstbetrekking is beëindigd door een reorganisatie. Betrokkene heeft van 1 november 2018 tot en met 31 juli 2020 een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) ontvangen. Hij heeft met toestemming van het Uwv en met behoud van de WW-uitkering vanaf 27 november 2019 opleidingen aan de Hogeschool [naam] gevolgd. Na de beëindiging van zijn WW-uitkering op 31 juli 2020 heeft hij onbezoldigd praktijkervaring opgedaan. Met ingang van 20 januari 2021 is betrokkene in dienst getreden van [naam werkgever]. Betrokkene is op 8 maart 2021 vanwege gezondheidsproblemen voor dit werk uitgevallen.

Het Uwv heeft betrokkene bij besluit van 14 oktober 2022 met ingang van 26 oktober 2022 een IVA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toegekend. De hoogte van zijn WIA-maandloon is in dit besluit geïndexeerd vastgesteld op € 3.185,51. De referteperiode loopt van 1 maart 2020 tot en met 28 februari 2021 en het totaal sv-loon in deze periode bestaat uit de door het Uwv betaalde WW-uitkering en het loon bij [naam werkgever], in totaal € 36.672,08. Uitgaande van 261 dagloondagen is het WIA-dagloon – na indexatie – vastgesteld op € 146,46.

Het Uwv heeft het bezwaar van betrokkene, gericht tegen de hoogte van het dagloon, bij beslissing op bezwaar van 30 december 2022 (bestreden besluit 1) ongegrond verklaard.

Het Uwv heeft aangevoerd dat de door de rechtbank genoemde omstandigheden niet voldoende bijzonder zijn om te kunnen afwijken van het Dagloonbesluit. De loonloze periode is het gevolg van de keuze van betrokkene om, zonder daarvoor te worden beloond, praktijkervaring op te doen. Dit ligt in zijn risicosfeer. Verder heeft het Uwv aangevoerd dat de rechtbank een onjuiste maatstaf met betrekking tot het begrip herintreder heeft gehanteerd. Gelet op artikel 18 van het Dagloonbesluit, welk artikel restrictief moet worden uitgelegd, kan betrokkene niet als herintreder worden gezien. Het is vaste rechtspraak dat degene die in het eerste tijdvak van de referteperiode inkomsten heeft genoten die als loon worden aangemerkt geen beroep kan doen op artikel 18, eerste lid, van het Dagloonbesluit. Ook heeft de rechtbank volgens het Uwv een onjuiste maatstaf gehanteerd met betrekking tot het begrip welvaartsniveau. Volgens vaste rechtspraak¹ is het loon dat voorafgaand aan de referteperiode is ontvangen niet bepalend voor de vaststelling van het welvaartsniveau.

Het Uwv heeft bij de gewijzigde beslissing op bezwaar van 11 november 2024 (bestreden besluit 2) opnieuw op het bezwaar van betrokkene beslist met inachtneming van wat de Raad heeft bepaald in de uitspraak van 30 juli 2024². Dit besluit komt in de plaats van bestreden besluit 1, voor zover het de hoogte van de IVA-uitkering betreft. Het Uwv heeft bij de berekening van het dagloon de tijdvakken binnen de referteperiode waarin geen loon of uitkering is ontvangen buiten beschouwing gelaten. Het totaal aan sv-loon in de referteperiode – ongewijzigd € 36.672,08 – is gedeeld door 194 dagen, op grond waarvan het dagloon geïndexeerd is vastgesteld op € 197,05. Het Uwv heeft aan de hand van de handreiking van het Uwv “Omgaan met loonloze tijdvakken bij WIA-dagloon” toegelicht dat in bestreden besluit 2 rekening is gehouden met drie loonloze maanden in het refertejaar, namelijk oktober 2020, november 2020 en december 2020. Het aantal dagloondagen in deze kalendermaanden is op nul gesteld. Het aantal dagloondagen over de andere maanden bedraagt in totaal 194 dagloondagen. Het Uwv heeft de kosten van bezwaar vergoed tot een bedrag van € 624,-.

Betrokkene is het met de uitspraak van de rechtbank eens en heeft verzocht deze te bevestigen. Na het gedwongen ontslag bij de [naam bank] heeft hij een periode een WW-uitkering ontvangen. Tijdens deze WW-periode was hij vrijgesteld van de sollicitatieverplichting in verband met het volgen van een opleiding. Na de beëindiging van zijn WW-uitkering kon hij niet anders dan interen op zijn eigen vermogen. Mede door zijn opleiding en een onbetaalde stage heeft hij een baan kunnen vinden. Het waren noodgedwongen keuzes. Hij heeft gewezen op wat in de conclusie van raadsheer advocaatgeneraal de Bock van 10 november 2023³ en de uitspraken van de Raad van 18 april 2024 en 23 april 2024⁴ is overwogen over toetsing aan het evenredigheidsbeginsel en de menselijke maat. Betrokkene heeft in dit verband opgemerkt dat het vastgestelde dagloon voor hem langdurig zeer nadelige financiële consequenties heeft. Vanwege zijn ziekte zal hij tot zijn pensioen aangewezen zijn op de IVA-uitkering.

In zijn zienswijze op bestreden besluit 2 heeft betrokkene naar voren gebracht dat hij het niet met dit besluit eens is, omdat hij vindt dat voor de bepaling van het dagloon alleen uitgegaan moet worden van het inkomen dat hij heeft genoten bij [naam werkgever]. Subsidiair heeft hij aangevoerd dat het aantal van 194 dagloondagen niet juist is. Volgens betrokkene moet het aantal dagloondagen worden vastgesteld op 138. Zo was de maand augustus 2020 volgens betrokkene loonloos, omdat hij de WW-uitkering over juli 2020 pas op 1 september 2020 heeft ontvangen. Verder heeft de uitbetaling van de eindafrekening van de WW-uitkering, die eindigde op 31 juli 2020, bestaande uit vakantiegeld over de periode mei tot en met juli 2020, in september 2020 ook een nadelig effect op het aantal dagloondagen. Verder moeten volgens betrokkene over de maand januari 2021 slechts acht dagloondagen in aanmerking worden genomen, omdat hij pas op 20 januari 2021 in dienst is getreden bij [naam werkgever]. Meer subsidiair heeft betrokkene gesteld dat de dagloonberekening in bestreden besluit 2 in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, omdat de berekening die uitgaat van 194 dagloondagen geen representatief beeld geeft van de verdiensten in de door hem gewerkte periodes in het refertejaar terwijl de financiële gevolgen groot zijn. Door de toepassing van het Dagloonbesluit ontstaat voor hem onevenredig nadeel voor onbepaalde tijd.