Centrale Raad van Beroep, 02-10-2025, ECLI:NL:CRVB:2025:1462, 24/1647 WMO15

Appellante, geboren in 1956, is bekend met psychische problematiek en een eetstoornis. In 2018 is zij verhuisd naar een zelfstandige eenpersoonswoning van de [naam stichting] ([stichting]) in [woonplaats] .¹ Appellante ontvangt daar zorg in natura van [stichting] op grond van een door het college verstrekte maatwerkvoorziening voor ‘Intramuraal beschermd wonen’ op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015).

Op 23 september 2019 heeft appellante aan het college een brief gestuurd. Zij heeft hierin vermeld dat de wijze waarop het leefgeld binnen de locatie [woonplaats] van [stichting] wordt uitbetaald onvoldoende recht doet aan haar zelfredzaamheid en de verdere bevordering daarvan. [stichting] voldoet hiermee volgens haar niet aan het doel van de Wmo 2015 en levert geen maatwerk. Appellante heeft het college verzocht hiertegen handhavend op te treden. In verband met een beroep bij de rechtbank tegen het niet tijdig beslissen op dit verzoek en een verzoek om een dwangsom heeft de Raad in een uitspraak van 2 februari 2023² deze brief, in combinatie met de verklaringen van de gemachtigde van appellante tijdens de zitting op 18 januari 2023, aangemerkt als een melding als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de Wmo 2015. Gevolg is dat appellante het college te vroeg in gebreke heeft gesteld en de rechtbank het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk had moeten verklaren.

Met een besluit van 6 juli 2022 heeft het college de maatwerkvoorziening beschermd wonen voortgezet voor de periode van 22 december 2020 tot en met 31 juli 2023.³

Op 19 januari 2023 heeft appellante een melding gedaan en op 6 maart 2023 een aanvraag ingediend bij het college voor wijziging van de maatwerkvoorziening beschermd wonen, in die zin dat het leefgeld forfaitair aan haar zal worden verstrekt en appellante haar uitgaven niet meer achteraf hoeft te verantwoorden. Daarop is bij besluit van 30 maart 2023 afwijzend beslist door het college. Verwezen wordt naar de uitspraak van de Raad van heden in de zaak 24/1652 WMO15.

Op 10 februari 2023 heeft appellante aan het college een brief gestuurd. Daarin heeft zij aangevoerd dat de wijze waarop [stichting] het leefgeld beschikbaar stelt ten onrechte geen onderscheid maakt tussen cliënten in groepswoningen en zelfstandig wonende cliënten. Een beleid waarbij het budget op forfaitaire basis aan de meer zelfstandige cliënten, zoals appellante, beschikbaar wordt gesteld, ontbreekt. Daardoor is het beleid van [stichting] volgens appellante niet gericht op het zo zelfstandig mogelijk functioneren en op de maximale persoonlijke ontplooiing van cliënten. Zij heeft het college verzocht om handhavend jegens [stichting] op te treden.

Op 8 april 2023 heeft appellante het college in gebreke gesteld wegens het niet tijdig beslissen op haar verzoek.

Op 10 mei 2023 heeft appellante beroep ingesteld bij de rechtbank tegen het niet tijdig beslissen op haar verzoek. Daarnaast heeft zij verzocht om een dwangsom.

Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. De rechtbank heeft de brief van 10 februari 2023 in haar visie ten onrechte aangemerkt als een melding. Een dag na de zitting bij de Raad op 18 januari 2023, heeft appellante op 19 januari 2023 een melding gedaan en op 6 maart 2023 een aanvraag ingediend bij het college voor een forfaitair budget aan leefgeld (zie 1.4). Die aanvraag moet los worden gezien van het onderhavige verzoek van 10 februari 2023. Tijdens de zitting bij de Raad op 21 augustus 2025 heeft de gemachtigde van appellante toegelicht dat op grond van de Wmo 2015 het college verantwoordelijk is dat maatwerk wordt geleverd en dat er op moet worden toegezien dat de begeleiding die appellante ontvangt van [stichting] is afgestemd op haar behoefte, persoonskenmerken en mogelijkheden en is gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid. Het gaat om een handhavingsverzoek. Appellante wil dat het college het beleid van [stichting] toetst omdat hierin ten onrechte geen onderscheid wordt gemaakt tussen categorieën bewoners. Het college had uiterlijk op 22 april 2023 een besluit moeten nemen en heeft dat niet gedaan. De rechtbank had het beroep dan ook gegrond moeten verklaren.

Het college stelt zich – onder meer – op het standpunt dat appellante vraagt om een onderzoek door het college naar het beleid van [stichting]. Daarmee is het verzoek gericht op een feitelijke handeling en niet op een publiekrechtelijke handeling. Het is dan ook geen aanvraag in de zin van artikel 1:3, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), waarop een besluit in de zin van de Awb moet worden genomen.